DERİNDEN BİR AH!

Buraya yazmaya başlasam satırlar kollarını kocaman açıp sarılırlar mı bana? Hani küçükken “Beni ne kadar seviyorsun?”diye sorduklarında kocaman açar ve “buuuu kadarr” derdik ya ne güzeldi o zamanlar. Hayat iki kolumuzu açabildiğimiz kadar büyüktü bize göre. Çok da önemli değildi görünenler. Bizim hayal dünyamız yetiyordu hayatın büyüklüğünü ölçmeye. Büyüdük ve değişen tek şey soyutluğu, hayallerimizi bırakıp görünende sıkışıp kalmamız oldu. Büyüdük ve değişti dünya. Gözümüzde büyüdü ama bize yine de ...

Devamını Oku

Haydi Mutlu Olalım!

Yaşamımın odak noktasının mavi olmasıydı asıl mesele, her insanın odak noktasının mavi olduğunu sanmamdı sorun ve herkesin hayalinin mavi olduğunu düşünmemdi saflığım. Benim hayatım maviyken insanların başka renklere olan aşkları hep tuhaf gelmişti bana. Zor olan belki de buydu hayatımda. Değiştiremediğim tek mesele olmuştu mavi. Çünkü hayallerim maviyle kuruluydu ve hayal kurmak benim daimi meselemdi. Okuduğum her kitapta, gördüğüm her rüyada maviyi görmek istememdi çıkmaz. Ne her kitap maviye dairdi ...

Devamını Oku