Bir Ölünün Şiiri

Yıldızsız gecelerin ellerinden tutan şiir… Karanlıkta kaybolur insan sesleri. Her göz derin bir uykuda. Şiirler uyumaz değil mi anne? Lacivert göğün yıldızsız aydınlığı; Şiir… İnce belli bardaktan içilir her mısra. Ruhun dertli yanlarına merhem… Bir ölünün ruhu var bedenimde Yaşamak bana göre değilmiş de Bundan sebep Şiiri seçmişim gibi… Hayatın gailelerini şiirle aşmışım gibi Şiir… Ellerinde bir avuç deniz kumu biriktirmiş Adını fısıldıyor tüm sahil rüzgarları Akıyor, akıyor zaman Tek tek azalıyor ömrümden yıllar Bir ölünün ruhunu taşıyorum Ağır geliyor, ağır. Nefes değil, şiir alarak yaşıyorum. Yine de her gün Bir önceki ...

Devamını Oku