Mefâilün Feilâtün Mefâ/ilün Feilün

Güzel, senin yüreğin hangi vakt imâna düşer O kan lebün ile ancak gönül devâya düşer Bu Mecnûn leyl û nehâr mâvi gözlerinde umut Bulup güler ama, her dem neden belâya düşer Bu endamın bırakır herkesin ruhunda yara Görünce hep seni ay, lal olur hatâya düşer Gören sanır eşi hiç olmayan sühâ bir behişt Kokunca misk gibi zülfün, gider hayâya düşer Adva şehir gibi her an tufan dolan ateşe Düşünce dil, dide-î eşk akar semâya düşer Piyâle düşse elinden, ziyâ söner ...

Devamını Oku

Bilir Redifli Gazel

Hüdâ diyen gönüller dünyayı mihmân bilir. Her bir insanoğlunu kendine cânân bilir. Sözü güher olan kul, sevgi hırkası giyse, Âmâ kuyular onun ismini Sultân bilir. Beyhûde giden ömrün, aşktır şifası eşkin. Nefreti terk eden dil, yüzünü handan bilir. Aydınlık versin diye yeryüzünün çerağı, Herkesi seven insan, nefsi gülistân bilir. Küskünlüğe sırt dönen kalbi mücella dağlar, Barışı, kardeşliği dün ü gün seyrân bilir. Kavganın gömleğini göğsünden söküp atan, Hoşgörü diyarına kendini hâkan bilir. Sular haykırdığında gülün berraklığını, Gösterişsiz topraklar; kokuyu dermân bilir. Her gönül bir ...

Devamını Oku