Bir Yılgın At Gibi

I. kirpiklerimi araladım: güneş uzatmış başını bir yılgın at gibi soyunmuş sabaha kişneyerek tününden.   tüm şehir kepenklerini açmış hep bir ağızdan “havada çalışan insanların sesleri” taşıyorlar günü sırtlarında binbir güçle karınca misali ansızın, demlenmiş “ağır bir çay kokusu dağılır saçlarından” sevgilinin heybeme mahzun kuşlar dolar.   II. rıhtımda haylazlık eden martıların tınısı sokaklara taşıyor si bemollerle soyunuk deniz çalkalanıp durmakta bulutların şemsiyesi altında şakaklarıma vura vura   III. araladım kirpiklerimi yeniden: akşamın omurgası uzanmış yarı çıplak caddelere süzülerek ıslak bir memleket türküsünde iflah oluyorum kara sırtlı martılara rastlıyorum, rast gele! şiirlere yem veriyorum cepkenimden ıslak bir ...

Devamını Oku