Köhne Sızı

I. Canımı bedenden kopardı yokluğun Kapkara bir his sardı kuytularımı Canım ruhunu kanırta kanırta dolduruyor boşlukları Boşlukların karanlığı doluyor fikrime Fikrim bir soluk beniz Beni sana bırakıyor Seni yalnız ve çaresiz bir kırlangıca benzetiyorum Ellerin tıpkı gündüzleri andırıyor Kıvrım kıvrım dudak büküyor yapaylıklarına benliğim Sana beni çağrıştıran hiçbir şey yok mu? Sildin mi kıyılarından karanlığımı Hiç kaymadı mı gökyüzünden yıldızlar Sade tohum Kırık aynam Bırak bana beni Beni bağışla Azat et, Bir garip köle eyleme duvarlarında Meşgul sanma aşkından Korkma girdabımdan, köhne bir sızıdır yalnızca Uçsuz bucaksız kalp yarasından kalan. Berrak sancım Köksüz ...

Devamını Oku