İNSANIN KARIN AĞRILARI ÜÇLEMESİ

I. Benim bir ezberim vardı. Sonbaharda dökülen bütün yapraklara “insanlık” yazacak kadar güç toplayacaktım. Bastırılmış güzel duygularımı açığa çıkaracaktım. Müziğe olan tutkumu herkes bilecekti. Hayallerde yaşadığımı ve hayatımın çoktan sona erdiğini, kötü adamlar tarafından öldürüldüğüm için Azrail’den özür dilemek istediğimi haykıracaktım mavisini yitirmiş göklere. Ne yazık ki, tarumar etmişler göğe bakma durağını. Eser kalmamış insaftan, iz’andan. Utanmasalar martıları, karınlarını doyurdukları simit parçalarıyla taşlayacaklar. Hayatı burnundan getirilenleri gördükçe, utanıyorum yaşamaktan. ACI. II. Temeli atılmış duygular, ...

Devamını Oku