Meğer

Yıllarca nelere kafa yormuşum, Aklım bir meczubun aklıymış meğer. Beynimi yok yere zorluyormuşum, Mutluluk gaflette saklıymış meğer. Nefsimin zulmüne boyun eğerek, Yavaşça her şeyden ötelenmişim. Başka bir düşmana, suça ne gerek, Kendime en büyük ceza benmişim. Susmuşum konuşmam gereken yerde, Görecek onca şey varken körmüşüm. Ufkuma çizilen çerçevelerde, Meğer tüm renkleri siyah görmüşüm. Meğer kulaklarım sağır edilmiş, Aslında her sabah ötermis kuşlar. Doğru bildiklerim doğru değilmiş, Düzmüş, dik sandığım bütün yokuşlar. Benden uzaklarda bir dünya varmış, Renkler bir cümbüşmüş, sesler müsâvi. Güneş her gün batar her gün doğarmış, Yeryüzü ...

Devamını Oku