KLASİK YONTMA

Anlamak zehrine bulaştım her yerim düşünce sarmalından yapış yapış. Panzehir mi? Anlamsızlık… Artık biliyorum bu dört duvarın arasında yaşamaya dair umudumun tükendiğini. Sevgili kalbim bile isteyerek beni neden aynı duyguyla uzun bir zamanla sınamak istersin. Zamanın ayrıcalıklı sıkışıklığı beni şımartmaya yetmiyor.  Kanmıyorum çünkü benim -bir seraba daha- kanacak başka yaram yok. Ağlasam geçmeyecek, bir dağın yamacından küçük bir topun yuvarlanarak gittikçe büyüyen bir sürü karamsar düşlerle hatta çevresi tarafından topaçlanarak ipi çekilip yalnızlığa itildiğim canlanır zihnimde, tıpkı pimi çekilen bir bomba gibi. Sinirlerim azıyor hala bir dağın başından düşüncelerimin ahenkli bir biçimde intihara sürüklenişine şahit oluyorum. Gereksiz öfke ve kasılmalar bütünü bunlar biliyorum dostum hepsini de. Kime ne kadar kırgın olduğumu bilemeyecek kadar acizim. Belki biraz kitap okuya bilseydim kalbimin dünyevi hüznünden, tozundan arınırdım. O zamanda hiçbir kitap bitmemeli çünkü her bir kitabın bitişi insanı ölüme sürüklüyor, şair zaten çoktan ölmüştür. Ancak burada tek kitap zihnimden geçen sözler oluyor ve ölen yine başrolün sahibi. Kendimi yontuyorum hayatta kalabilmek için. Ölmek en kolayıydı sancılı bir yaşamın kucağında. Doğru soruya ve doğru anahtara ulaşmak için tek bedel gözlerim. Burada oluşuma anlam verecek insanın, cesurca gözlerinin içine bakabilecek miyim, kırılan yanlarımı unutup kırmaya yeltenirsem insanım diye geçinip durduğum sıfatımdan unutmayı değil o zaman utanmayı dilerim. Gözlerimi karanlığa kapattım çok sürmeden açıp tekrar kapattım bir sır gibiydi. Ne gözlerimin açıkken şahit olduğu bu karanlığı gözlerimin kapalıyken anlatabiliyordum ne de gözlerim kapalı iken gördüğüm karanlığı gözlerim açıkken anlatabiliyordum. Bu sıkıştığım zaman hangi zamana dair bilmiyorum, sen biliyor musun ki dostum?

 Tüm samimiyetsiz cevaplara karşı içimde bir gitmek isteği sakladım, fark ettirmeden rüzgârların bile beni umut ile hırpalamasına, mutluluk vaatleriyle vurup kamçılamasına izin vermemek için yaşamım boyunca didinip durdum. Çünkü bu çağda en güzel kelimeleri en çirkin kalbe sahip olanlar söylemekte. Acele etmeyeceğim, özellikle yaşamak için. Benzememek adına -varsın özgürlüğüm elimden alınsan-

Şunlar da hoşunuza gidebilir

YAŞAR

Tarifsiz Adımlar

HÜZÜN İSTASYONU

Batı ve Doğu Arasında…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.