Köhne Sızı

I.
Canımı bedenden kopardı yokluğun
Kapkara bir his sardı kuytularımı
Canım ruhunu kanırta kanırta dolduruyor boşlukları
Boşlukların karanlığı doluyor fikrime
Fikrim bir soluk beniz
Beni sana bırakıyor
Seni yalnız ve çaresiz bir kırlangıca benzetiyorum
Ellerin tıpkı gündüzleri andırıyor
Kıvrım kıvrım dudak büküyor yapaylıklarına benliğim
Sana beni çağrıştıran hiçbir şey yok mu?
Sildin mi kıyılarından karanlığımı
Hiç kaymadı mı gökyüzünden yıldızlar

Sade tohum
Kırık aynam
Bırak bana beni
Beni bağışla
Azat et,
Bir garip köle eyleme duvarlarında
Meşgul sanma aşkından
Korkma girdabımdan, köhne bir sızıdır yalnızca
Uçsuz bucaksız kalp yarasından kalan.

Berrak sancım
Köksüz özüm
Sığma içime, kıyma umutlarıma
Eksik kalmışlıklardan bir yarayım ben
Sevme beni
Tapınak olma gölgeme
Sıyırma gövdemden beni
Soyma acılarımdan.

II.
Uzun uzun susmak vardı satırlarımda
En deli duygulardan kaçmak satır satır kısılmak
Korkarak yaşıyorken
Kırığım
Yalnızım
Kalbime sığmıyor taşkınlıklar
Parçam
Hissiz göğüm
Kabart varlığınla gecemi
Varmasın karanlıklar sabaha
Sev yüce ruhunla
Işılt beni.

Yanık türküm
Kaypak sazım
Gitme sızılarımdan
Dünyanın en büyük yalnızlıkları çalınıyor ruhuma
Sevgisiz yarınların korkaklığı salınıyor kıyılarıma
Karanlığa kanat çırpanım
Yaralama gövdenle beni
Delirt varlığınla.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

Taştan Öte

ESMAR

AYNALARIN İHANETİ

Çoklu Karanlık

1 thought on “Köhne Sızı”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.