Salık Ömer

Mahallenin kötü çocuğuydu O
Kimin camı kırılsa,
Kimin horozu ölse
Kimin keçileri kaçsa
Hatta kimin ayağına taş değse
Ömer’den bilinirdi,
Akşamüstü herkes evine
O yoluna giderdi
Misketleri topacı yoktu Ömer’in
Küfürlü bir ağzı
Çokça sövmeleri vardı sadece
Ha birde çok güzel gülerdi…

Mahallenin kötü çocuğuydu O
Sevdiğini bir türlü kimselere söyleyemediği o kızı
Başkasına kaçırmıştı,
İlk bıçağı orda yemişti
Bacağına beş
Sırtına on dikiş atılmıştı
İlk orda görmüştü
İkiyüzlülüğü ve ihaneti…
Ve ilk orada nasır tutmuştu
Yüreğinin bir köşesi

Mahallenin kötü çocuğuydu O
Herkesin anası ona kızardı
Herkesin abisi onu döverdi
Kimin topu patlasa
Kimin salıncağı kopsa
Ömer’den bilinirdi…

Mahallenin kötü çocuğuydu O
Bir çakısı bile yoktu oysa
Hiçbir sofrada kimseyle oturmamıştı
Birisi gitse
Kapısını çalsa
Gecenin kör bir vaktinde
Olanı olmayanı önüne yığardı
Eski şiltesini ona verir
Kendi kuru yerde yatardı
Sapanı olmadı Ömer’in
Hiç bir kuşu vurmadı
Hiç kimseye vurulmadı
Canı gönülden,
Köşedeki kahvenin önünde
Sırtından vurulduğunda bile
Tüm suçlar
Üstüne kaldı bu yüzden
Ve hep başkasının mezar taşına yattı…

Mahallenin kötü çocuğuydu O
Kaç kez elini kırdı
Bir yerlere vura vura
Kaç kez kafasını kolunu kırdı
Zorba kapılarını kırdı
Ama hiç hatır gönül kırmadı
Çok camlar kırdı
Ama hiç can kırmadı

Oysa mahallenin en delikanlı
En yürekli çocuğuydu O…
Salık Ömer
Ah Salık Ömer!!!
Kıyısına köşesine sığındığı
Bu hayatta
Bir kez kendi için bir şey yaptı
Oda ölmekti…

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.