Hüznüm Ne Renkti Benim?

Siyah beyaz bir fotoğrafta kaybettim yüzünü
Gözlerin ne renkti sahi senin?

Sabah; buğulu, acı bir hasret,
Demli bir çay sonra; umut dedikleri
İnsan biraz kaybediştir,
Biraz yaşamak korkusu

Sevinci defnettim ellerimle
Kimse sormadı ağladığımı.
Yitirdim ne varsa biriktirdiğim,
Savurdum göğün maviliğine…

üzgün kapı
telaşlı sabah
küs pencere
soluk gül
uzak balkon
boş bardak
yıkık duvar
sensiz sokak…

Siyah beyaz bir fotoğrafta kaybettim yüzünü
Sahi saçların nasıl kokardı?

Yağmurun gözleriyle baktım sana,
Leyla’nın ve gecenin…
Kuyuları dolaştım,
Geceyi ve çölü
Çığlığımı bırakıp göğüne
Suskunluğu kuşandım.

Siyah beyaz bir fotoğrafta kaybettim yüzünü,
Sahi bahtım ne renkti benim?

Sen gelirsin diye bekledim her seher,
Penceremde kuş olmaya…
Yarına dair bir umudum yok
Ama yağmurumuz var.
Haydi tut ellerimi, ıslanalım sevgilim!

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

1 thought on “Hüznüm Ne Renkti Benim?”

  1. Kaliteli bir şiir ruhu kuşatır. Ömrünüze bereket kıymetli üstat

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.