Şubat

gelirken bu yok idi, böyle kara sevdaya
düştüğümü sonra sen, önce Allah biliyor
hiç sevinç getirmedim gittiğim hiçbir yerden
ne ki getirsem bile kimse heveslenmiyor

çemrenip dalıyorum içine cinnetimin
köşker bana bakıyor ayakkabı yerine
sesleri duyulurken cızırdayan etimin
kaçıp sığınıyorum Toros eteklerine

müsebbibi değilim, anlamam tediyeden
bilmek için ne aklım ne de ömrüm yeterli
yırtık uçurtmaları, sen onar incitmeden
sen söyle aşka düşen kadınlar neden terli

kışla sevgili oldum, ne yaz ne de ilkbahar
sundu bana kendini, sevdi beni birazcık
iliklerim donuyor, kar topluyor havalar
akraba hiç sayılmam varsa da akrabalık

ben şubat görenleri ellerinden tanırım
her kavgaya karışmaz elleri şubat olan
yine hüzün giriyor kısık sesime, tanrım
gökçe kızlar uçuyor yüzümü zorlu kılan

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.