Neredeyse

Hayâller dünyasında düş gibi savrulurken;
Hayatı yâr diye saracaktım neredeyse!
Esir düşüp zamana zehriyle kavrulurken;
Umut zincirini kıracaktım neredeyse!

Bir kâbusun içinden geçerken yavaş yavaş;
Anladım ki bu dünya baştan sona bir savaş…

Kabından sızıyorken ruhumun sarhoşluğu,
Kalbimin avlusundan boşa çaldım boşluğu,
Serseri hislerimin yalınayak koştuğu;
Ömrü tam alnından vuracaktım neredeyse!

Iskalanmış günlerin gözlerinde pür telaş…
Anladım ki bu dünya baştan sona bir savaş…

Tutarken gizli bir el vicdanı yakasından;
Linç ettiği gururu çarptı fiyakasından.
Kim ne aldı ne verdi bu işin takasından?
Lâl olmasa dilim soracaktım neredeyse!

Rüzgâr dahi fısıldar kaçış yok O’na ulaş!
Anladım ki bu dünya baştan sona bir savaş…

Her yerde O’nun izi gönlümün peşindeydi.
Hem sağımda solumda uyurken düşümdeydi.
Ben kimdim, O kimdi? Burada işim neydi?
Aklı ziyan edip kıracaktım neredeyse!

Ömür dedikleri şey astarı yırtık kumaş.
Anladım ki bu dünya baştan sona bir savaş…

Evvel zaman içinde bir varmıştı bir yoktu.
Nasıl şeydi tükenmek kahroluş neden çoktu?
O’ndan bize üflenen ruhumuz nasıl koktu?
İdraki yol etsem varacaktım neredeyse!

Bütün arzular fâni duygular hepten ayyaş,
Anladım ki bu dünya baştan sona bir savaş…

Hiçlikmiş tüm kitapların varlıktaki özeti,
Kaymadan yıldız gibi tutmak iyi niyeti,
Kalbin hüküm sürdüğü mutlak galibiyeti
Dirilseydi ölüm görecektim neredeyse!

Kartvizitler geçersiz, kimlik bize kara taş.
Anladım ki bu dünya baştan sona bir savaş!

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

1 thought on “Neredeyse”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.