Kaybetmenin Yakın Tarihi

şu yaşamak yarışı düştüğünde yakamdan
çocukluğumu yarayla açıkla sevgilim
parklar göster onlara dizlerimi şahit tut
adımı yanlış koy bütün doğrular inadına
mutsuz çocuklara anlat kalbimin kirini
gözlerine bak inan onlar da yalan söyler
anlat onlara tebessüm sığan bütün fotoğraflar
ertelenmiş bir cinnet barındırır.

sevgilim, bazen insan geç kalmaya bile üşenir
hüzün ayyuka çıkar gözden bazen fena
insan bir kere bir şeye yetişemesin
sonra bütün kavuşmalar eksik kollarıma sıla.
kısılmış bir şarkı olan sözlerimle
yalnızlığı güzellediğim geceleri anlat
nasıl kapıdan çıkınca başlıyorsa gurbet
öyle seviyor kaybedişini izlemeyi hayat.

sevgilim, insan bazen mecburen güçlü oluyor
bir halta yaramayacağını bile bile
sarılmanın büyüsünden sıyırıp kendini
tek kalmanın aptallığına kapılıyor işte
inanma sevgilim, tek büyü sarılmak.
onlara anlat kötü kurulmuş bir cümleyim
sonu mutsuz masallardan tanınan.
sana siyahlar süslüyorum
sana rengarenk siyahlar
sana kalbim kadar
tekrar ediyorum sevgilim
tebessüm bir cinnetin ilk kıvılcımı olabilir.

şu yaşamak ağrısı düştüğünde yakamdan
çocukluğumun yarasını da siktir et
sor onlara sevgilim
sor ve cevabı bekleme
sor ve suçu bana at
sor ve kurtul bu yaşamak yükünden
neden hiç çiçek koklamamış çocuklar
satar bütün çiçekleri?

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.