En Son

İntihar Sokağı,
Kadavra Apartmanı,
Vazgeçmişlik dairesinde
Ömür takvimlerine tütün saran yalnız bir insandım.
Masamda hangi şişeler dolu karıştırıyordum.
Bazıları hüzün,
Bazıları özlem,
Umut genelde yarım olurdu.

Fikir masatında keskinleşirken gecem
Sevda kesikleri gönül sathımda,
Salkım saçak yalnızlık varken zevahirimde,
Gözlerin,
Gözlerin diyorum;
“Maviye karışır çıplak yeşiller,
Ağaçlar soyunurken kabuklarından…”
Bakışlarından tabiata betimlemeler yapan bir insandım.

Yeni katledilmiş gül cesetlerini sunuyorken sevenler birbirlerine,
Yalnızlık duygularımı mezbahasında istifine katardı.
Kaderin kör iğnesine denk gelen bozuk bir plak,
Yokluğunda varlığını mırıldanan düşkün bir insandım.
Yani en son insandım.

Çok yara aldım,
harfler akıyor üzerimden.
Neşteri törpüleyen asi ceset kadar etkisiz
Sensizlikte kendimi anlatmaya çalıştığım her şey canımı yakıyordu.
Meramımı dile getirirken hayaline,
Suretinden bir şişe açtım,
Efkârlı zamanlarımdı!
İşte,
İşte o vakte kadar,
Zamanı ellerimle yakalamaya hiç çalışmamıştım!

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.