Yaşam Umudu İtirafları

Aslında ben bu duyguları kaybetmeden hemen
Hemen hemen
Sana yazmalıyım
Ve henüz vurmamışken aklına aklım
Demelisin ki dil yaratır günahı
Hisler değil
Susmalısın sonra da sonsuza
Ki sen böyle susarsan ben ancak rahatlarım
Tutar bir çocuğun elinden bir yerlerden
Başka bir yerlere giden insanların
Kalanlara eziyet olduğunu anlatırım.
Çünkü yaşamak budur
Biraz gibidir biraz bendir
Zaten ben sadece bunun farkındayım

Dünya sır üzerinde dönmez biliyorum
Biliyorum gece bile kapatmaz gözlerini sonlunun girdabına
Düşünsene hem şiir diye bilseydim acını
Hiç üzülür müydüm araya araya
İnsan dediğin ölüyor nihayet
Benimse nereye gideceğim belli değil
Hayat yıkılmamayı öğrenene kadar çocukların üstüne
Tutup da en olmayacak şeylere tapmak
Mümkün değil

Bakma bana
Sakla gizini
Her şey kötüyken rüya göremem
Sonra sen öpersin beni
Sakın
Bir daha dirilemem

Sana yazmalıydım
Ya da ne gerek var hiç yazmamalıyım
Ensemde koca bir ürperti gibi
Döndüğüm her köşede çekilmiş gözlerini bulacakmışım gibi belki
Emin olunması gereken şeyler var
Kabul edilmesi gereken şeyler
İyiliği üzmemeli kimse
Her uzandığımda tutabilmeliyim babamı
Masumiyet imrenilesi olmalı ve
Ağzındaki ağrılı dili yok ederken diktalar
Kimse Ankara’ya akşam beşte yakalanmamalı

Kaybolmakla yok olmak arasında dağılan çelişki
Çok güzelsin
Ama ben kalamam
Ama ben böyleyim
Gideyim…

Şunlar da hoşunuza gidebilir

Taştan Öte

ESMAR

AYNALARIN İHANETİ

Çoklu Karanlık

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.