ACABADA ÖLMEK

1.
Ruhum saklanırken bir perçem gölgesinde
Taşıdığım heveslerin “onlar” ne der diye bastırılmışlığı
Gibi bir gün
Gibi bir mevsim
Gibi bir ömür görmeden hiç
Kalem dizginleyip umuda
Yaşayabilsem hayatı değercesine
Ve değmeden kimseye dünya
Değmeden geçsem senden

2.
Ruhum hey
Ruhum hey
Aklını kaçırmış rivayetim misin
Yoksa bir palto musun üstümde sadece
Kalıbı kimliksiz, ekşi duruşlu, göz utandıran
İnkârım yok biliyorum
Çıksan bir adım öne göğsümden
Ödüm kopar
Senden ayrı bir gerçekliğe düşeceğimden

3.
Gözlerinin aynalı bir kiri var ruhum
Güvenip ona
Soyunuyorum dilleri çul çaput bağlamış kimselerden
Adak adak sivriliyorum bir ağacın dalında
Kavga suları kesilirken toprağımdan
Aklım hep öpemediğim ölü kadınlarda
Sözün lekesini “ah”lara
Onlar için katık ediyorum
Elleri etekleri hep böyle dilimin ucunda

4.
Ruhum
Toplan bizden
Vazgeçelim dünyayla dönen acılardan
Pay almamışlığımıza sevinmekten
Vazgeçelim ölümüstü nefesleri solumaktan
Dünya bunları döndüremeyecek kadar yaşlı
Vazgeçelim dilin şu pis efendiliğinden de
Haykıralım son kez
Bütün bunlar bencilliktir diye

5.
Gökyanım, beyazbildiğim, içhisim
Ruhum hadi
Hem eski
Hem çocuk
Toprak ve beşik arasında
Henüz ölmeden büyüyerek
Sallana sallana
Değmeden kimseye dünyada
Değmeden geçeyim senden

Şunlar da hoşunuza gidebilir

Taştan Öte

ESMAR

AYNALARIN İHANETİ

Çoklu Karanlık

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.