Bir Yılgın At Gibi

I.

kirpiklerimi araladım:

güneş uzatmış başını

bir yılgın at gibi

soyunmuş sabaha

kişneyerek tününden.

 

tüm şehir kepenklerini açmış hep bir ağızdan

“havada

çalışan insanların sesleri”

taşıyorlar günü sırtlarında binbir güçle karınca misali

ansızın, demlenmiş

“ağır bir çay kokusu dağılır saçlarından” sevgilinin

heybeme mahzun kuşlar dolar.

 

II.

rıhtımda haylazlık eden martıların tınısı

sokaklara taşıyor si bemollerle

soyunuk deniz çalkalanıp durmakta bulutların şemsiyesi altında

şakaklarıma vura vura

 

III.

araladım kirpiklerimi yeniden:

akşamın omurgası uzanmış yarı çıplak caddelere süzülerek

ıslak bir memleket türküsünde iflah oluyorum

kara sırtlı martılara rastlıyorum, rast gele!

şiirlere yem veriyorum cepkenimden

ıslak bir memleket türküsüne sarılıyorum.

 

güneş almış da başını

bir yılgın at gibi

soyunmakta tününe şimdi.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.