Yalnızca Yalnızlık Şiiri

Yüzünü unutmama az kaldı.
Rüyalarımda olur da tanıyamazsam seni,
Duyup da dinlemezsem sesini,
Hayat nasıl sürer gider
Ayracın tuttuğu yerden?
Öyleyse seni nasıl dinlemem,
Görür de nasıl fark etmem,
Bilmiyorum.
Kendimi de bilmiyorum, seni de.
Neredesin, gerçekten kimsin; öğrenemem.
Yalnız, yalnız olduğumun farkındayım;
Ötesi yok.
“Kaybettim” dediğim anlarda
Peşimi bırakmak yok.
Beni benden iyi biliyorsun,
Bana benden iyi geliyorsun,
Kalbimi nereye saklasam oradasın…
Yalnızca yalnızım, diyorum.
Duyuyorum seni; inanmıyorsun.
“Bildiğim tüm şarkılar kadar ezberimdesin” diyor sesin,
Gözleriniyse satır satır unutuyorum.
Ama sesini duymak,
Yalnız olmadığıma inanmak istiyorum.
Zaman beklemez ya hani
Unutuveriyorum.
Bazen senden kaçıyorum,
Belki böyle sanırken
Kendimi tanımıyorum;
“Ben”den kaçıyorum esasında
Nasıl oluyorsa oluyor,
En başında hep sen oluyorsun
Ayların, yılların… ve en sonunda
Nereye saklansam orada beliriyorsun.
Tanıdık gelen ne varsa bana
Bir bir kayboluyor, soluyor renkleri
Senin adın hariç.
Her şeyi geçtim artık
Geçmişe bakınca
Ruhum sancıyor.
Geri getirmek istiyor muyum? Belki hayır…
Yanımda kimseyi görüyor muyum? Hem de hiç.
Hepsi itibari ve de hepsi birbirinden sahte.
Her geçen gün artıyor mu gerçekliğin yitişi?
Belki de doğru yolun adı değişti;
Yalnızlık oluverdi.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.