Hükümsüz

Ufkumda, kirletilmiş günler,
Yatağıma uzanmış, yorgun yelkovan…
Bir kan çıbanı derinleşen gölge
Kayboluyorum dallarında insanlık ağacının.

Sütten ırmaklar coşkulu yalanlarda.
Kökleri arasında uzayan paslı dudak,
Külden örülmüş bir ömre dayanmakta.

Geçiyor,
Muskalarımdan; habersiz, kısır bir napalm.
Palmitat katkılı yoğuşmuş gün.
İhtiras mevsimleri üstünde,
Bir dilim gül yaprağı.
En dokunaksız çıplaklık,
Gövdesi çeliklerle örülü uzak ihanetlerin.
Ve küfürlü gecelerle kaynaşan
Barut kokularıyla,
Tel örgüler arasında rutubet gece…
Ve başka kentlerden sızan
Kırmızıyı resmeden günün akışına,
Yasadışı
Ve sıradan;
Çocuk ölümleri…

Sertleşen demir uğultularında dünya.
Taştan topraktan uzak,
Solgun özgürlüğünde, dökülen her yaprak.
Ekinoks zamanlarda gölgesizim.
Ve hükmü kalmadı;
“Hüviyetimin”…

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.