Son Bahar

Resimlerde gülüyor yüzün,
Eskisi gibi, bize bakarken…
Sen gülüyorsun, herkes mutlu
Sen gidiyorsun,
Buna koşulsuz inanan var mıdır ki?
Sonbaharın yağıyor üzerimize,
Gözyaşları yağmurla karışık.
Teselliler rahatlatıcı,
Bana dönen yüzler yabancı
Bu duygu tanıdık bazılarına
Sonbaharları atlamıyormuş hüzün,
Bir sene arayla olsa da…
Gülüşünü tanıyormuş bir kere,
Karşıma yabancı yüzler çıksa da…

Gördüğüm ilk tabut senin olamaz derdim,
Soran olmadı.
Şimdi
Gözlerimi kapattığım an duyuluyor,
Gülüşünün sesi
Herkesin önünden o son geçişin,
Hepimizin farkında olduğu,
Ayağa kalkıp da izlediği
O son geçişin,
Yakışmadı gülüşüne…

Gidilecek geziler vardı daha,
Her defasında
Ama her defasında
Sana nazını geçirecekti gençler
Onlarlayken acelen olmazdı,
Bizimleyken hiç acelen olmazdı
O zaman ne içindi,
Bir sonbahar günü ettiğin bu acele?

Senin tebriklerine alışkınım en çok
Sevgine; herkesi tanımana alışkınım.
Belki çok kısa bir süre,
Belki sonsuza dek sürecek bir zaman.
En önemli yıllar…

Bir bakışınla tüm akılları okudun, gittin…
İzliyor musun bizi o zamandan beri?
Nedenini bilmiyorum belki ama
Ben buna inanıyorum.
Tüm soruları cevapladın burada;
Dosdoğru, apaçık ve sonsuz sabırla…
Umarım gittiğin yerde de
Biliyorsundur; soruları ve cevapları…
Şimdi kapatınca gözlerimi,
Gülüşünün sesini duyuyorum ben.

Beni tanıdın,
Ben, ölümü tanıdım, vefayı tanıdım.
Örnek aldım da yaşatmaya çalıştım.
Hep güzel hatırladım, şimdi…
İyi hatırlamamak mümkün mü?
Sayende tuttum kalemi, gururla
Ona tutundum da kalabalık oldum, büyüdüm.
Bak, iki sene geçmiş üzerinden,
Hâlâ ilk tebrik eden sensin beni.
Nasıl unuturum?

Yeter ki gülsün yüzün,
Eskisi gibi, bize bakarken…
Benim yüzüm gülüyor çünkü
Hatıralar karşımda,
Bunları yazarken.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

2 thoughts on “Son Bahar”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.