Uzak

Zaman, başında dikilen bir gardiyan…
Ölüsü var penceresinde, bir yığın çiçeğin.
Ufuk çizgisinden başkası değil takılan, kirpiklerine.
Ey gecenin misafirleri! Baharı bekleyin.
Zaman, başında dikilen bir gardiyan.

Yanaklarından akıp giden; buruk bir rüzgâr…
Tenine üşüşmüş, kuruluğu duvarlarının.
Çürük parkelerin gıcırtısı, şakaklarında saklanan…
Bir parça ümit dökülüyor üzerine manzarasının.
Yanaklarından akıp giden; buruk bir rüzgâr…

Bir tutam umut değil mi, onu yatağında kıvrandıran?
Tavanında, asırlar önce asılmış yıldızlar var.
Bir güzün kokusu saklıdır altında yastığının,
Takvimden başka yere, uğramamış oysa bahar.
Bir tutam umut değil mi, onu yatağında kıvrandıran?

Usulca bir sitem duyulacak, soluğunun gerisinde,
Soğuk yüzü aydınlanacak, veda gününde.
Ve o sabah, gözleri kamaşacak manzarasından.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.