Bilir Redifli Gazel

Hüdâ diyen gönüller dünyayı mihmân bilir.
Her bir insanoğlunu kendine cânân bilir.

Sözü güher olan kul, sevgi hırkası giyse,
Âmâ kuyular onun ismini Sultân bilir.

Beyhûde giden ömrün, aşktır şifası eşkin.
Nefreti terk eden dil, yüzünü handan bilir.

Aydınlık versin diye yeryüzünün çerağı,
Herkesi seven insan, nefsi gülistân bilir.

Küskünlüğe sırt dönen kalbi mücella dağlar,
Barışı, kardeşliği dün ü gün seyrân bilir.

Kavganın gömleğini göğsünden söküp atan,
Hoşgörü diyarına kendini hâkan bilir.

Sular haykırdığında gülün berraklığını,
Gösterişsiz topraklar; kokuyu dermân bilir.

Her gönül bir Kâbe’dir, girmesini bilenler,
Sevmeyi, sevilmeyi;  ölmeyen elvân bilir.

Gökyüzü her insanın suyu, güneş ekmeği.
Paylaşmayı bilenler, dostluğu imân bilir.

Âriflik makamının Yunus Emre’si olsam,
Kalbim kendini her dem âciz bir Servan bilir.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.