Yol Bitsin

Ömrümden geri yalnız, can yakan günah kaldı
Dilimde dudağımda kupkuru bir ah kaldı.

Sürgün oldu cümleler, harfler bir bir kaçıştı
Elimde avucumda yalnız bismillah kaldı.

Şarkılar da tükendi, hepsi nota bozması
Ne Itri’den bir dügâh, ne de bir segah kaldı.

Zulümler tohumlanmış insanlığın rahminde
Kokuşmuş yüreklere içimde ikrah kaldı.

Adavetle bilenmiş düşmanlarım tetikte,
Elimde çalışmayan paslı bir silah kaldı.

Dost namına kim varsa, hepsi çok uzaklarda
Yanımda yamacımda yalnızca bedhah kaldı.

Gençliğin baharında kar yağdı toprağıma,
Saçlarımda tel tel ak, bu yaşta peydah kaldı.

Dün ve yarın kirlendi, metruk oldu hayaller
Bembeyaz Ütopya’dan, geriye siyah kaldı.

Gece soğuk ve kara, ay ve yıldızlar kayıp
Yollar tek tek kapandı, karanlık cenah kaldı.

Yarım kaldı destanlar, hikâyeler hep eksik,
Masalımdan geriye, bir tek girizgâh kaldı.

Duygularım histerik, karamsar ve yorgunum
Kalbimde gizlediğim koyu istikrah kaldı.

Anne kalbim karardı, bu hayat denizinde
Diyeceğim sadece, eyvahıma vah kaldı.

Yolun yarısı değil, yaşım henüz yirmi dört
Gideceğim sadece, alem-i berzah kaldı.

Anne üzülme sakın, ben bu yerde mutluyum
Arındım kirlerimden, kalbimde felah kaldı.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.