Şimdi Biz

Buralarda mavi gitmiş,
Her şey herkese siyah
Buzlu göller sanıldı ki,
Değerdi içine atlamaya
Bugünü yazmamın yoktu faydası
Onu dün olmaktan kurtarmaya
Dünyayı gece oldu sandılar
Gündüz gözlerini kapatmakla
Kalabalığın sessizliği yetmez ki
Artan yangını bastırmaya
Yüreğin sükut etmiş çığlıklarını
Duymaya niyeti olan var mı ki acaba?
Şimdi bu şehirler ateş
Şehirler acı, şehirler vefasız felek…

Ben…
Kaybolmuş bir hazan bestesiyim kulaklarda
Çığlığım saklanmış en sessiz notalara
Ellerim yetişemiyor bel yukarısı raflara
Adımı unutmuş benliğim
Biçareyim, acizim kendi fizânımda
İsmi yok hissizliğimin
Gün sayıyor yüreğim, belli olmayan şafağa
Tadı öyle bir işlemiş ki yürek sandığıma
Acısı yakar da çarpar boğazıma
Onca yokun arasında, öyle bir var ki hasret
Ben zelil, ben beter, ben gurbet…

Birileri var,
Bana uzanamadığım hisler kadar yakın
İçimde sandıklarım kadar uzak
Özledikleri kucak
Bize sıla, bize yuva,
Durmayı hak edemediğim diyar
Ben de yanıyorum aynı hasretten
Halim duman, halim yaman
Anlatamam yine, yansam da içten içe
Bekliyorum vuslatı her daim onlar kadar
Belki o gün bugün deriz diye
Ama yine de uzanılmıyor, tutulamıyor
Artık çok yorgun bu kollar
Şimdi biz zelil, biz rezil, biz harap
Özlenenler ise varılamayan diyar…

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.