Suskunluğum

Suskunluğum
Okumun sadağı, sabrımın yası
Kamçılanan gururum, bilenme ustası
Alnı ak çeşmelerde yıkansın nedametim
Yunsun ve durulsun bu tükenmez metanetim
Sabahın saçları altından sarı
Ve tel tel taranır aklımdaki ağrı

Huysuzluğum
Ayağını bul, parmağını tak
Kaşını kaldır, burnunun ucuna bak
Sarsın seni de yaklaş ağaran bir karartı
Ki düşmekten korkmaz bilirsin yeraltı
Tespihini kır yüzünü unut
Unut ki kalmasın ufak bir umut

Onsuzluğum
Kelepçeni çıkar, yüreğini sür
Katline göz yum, defterini dür
Gölgenin kaydığı yıldıza sarıl
Ne çok sev artık ne de çok darıl

Islığını çıkar öfken kurusun
Tek Ona dayan O seni korusun
Kesilsin ayrılığa uzanan vakitler
Ki sen gülüşünle bir mızrak boyusun

Suskunluğum, sesini lütfet
Huysuzluğum, yeter bu külfet
Onsuzluğum, suskunluğumun huysuzluğunu affet.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

1 thought on “Suskunluğum”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.