GÖLGEN

Ben senin geçtiğin yolda bir ağacım

Fark etmezsin beni

Ama kokun yapraklarıma takılır

Sesin köklerime dolanır

Sen beni duyamazsın

Lisanım rüzgarın sesine karışır

Gölgen

Gölgen gölgeme denk düşer

Toprak yeşile çalar

Çiçeklerin böyle bir baharı daha olmamıştır

Sen yürürsün

Ben gelemem

Kıpırdayamam

Terk edemem bu yeri

Burası benim vatanım

Burası benim sessiz mabedim

Seni bilmek

Seni yaşamak

Yeter

Güneşi içmek

Göğün keskin kenarından

Sen geçip giderken

Her şey sıradan gibi ve masum

İşte o anlarda

Dünya yeniden yaratılıp

Yine yok oluyor

Kumdan kaleler gibi

Devlerin, yüreksizlerin

Kalbin nasırlaşmış

İnsanların ülkesinde

Umutsuz değilim asla

Ama bil ama unutma

Senin geçtiğin yolda bir ağacım

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.