VEFÂ

Sîneler menfaatle kaplanmış. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın”mış. Ne kadar da bencilliğe gark olmuş gönüllerimiz. Ne kadar da alışmışız samimiyetsiz duygulara…
Ruhumuz “ene”sine müptelâ, gözlerimiz âma. Bir yakalasak “nahnu”nun ritmini. Bir yakalasak “biz” olmanın samimiyetini. O zaman belki bulabiliriz kendimizi samimi bir duânın içinde. O zaman belki ateş düştüğü yeri bile yakmaz. Yalnızca biraz acıtır ve geçer. Düşünsenize, hüznünüze ortak olmuş bir çok güzel yürekli insan. Kederinizle kederlenen birçok hemdem…
Yaradılıştan gelen toprak kardeşliğini nakış nakış işlemeliyiz, şu fâni bedenimize. O, şu, bu, ayırt etmeden “biz” olabilmeliyiz. Yılanın kime dokunduğuna değil, niçin dokunduğuna ehemmiyet vermeliyiz.
Bırak kınında kalsın nifak. Bırak paslansın. Zaman kavramını yitirsin kardeşlik. Zamansızlaşsın dostluk. Unutulsun bencillik. Hatırlara kazınan tek şey sevilmeden de sevebilmek olsun.Dostluk bahçelerimize ektiğimiz bir tohum. Gözlerden sevgiyle süzülen her damla onun suyu. Kök saldığında huzur,en güzel meyvesi olsun.
Gülümsemek edebî bir vakâdır. Gülümsetebilmekse bu vakânın şiiri. Durup dururken ağlayabilirsin. Lâkin sebepsiz yere gülümseyemezsin. Seni gülümseten bir şair sense o şairin en güzel şiirisin. Gülümsemektense gülümsetebilmek daha naif ve ince bir vakâ. Çünkü gülümsetebilmek vefâ ister sevgi ister. Hatırında beliren o his, kalbinden dudaklarına bir çizgi oluverir en narininden.
İşte, diyorum ya bazı şeyleri yaşamasakta yaşayabilmektir mühim olan. Yüreğini başkalarının yüreğinden geriye atabilmek. Bilemezsin, Rabb’inin hangi yüreğin incinmesine müsaade etmeyeceğini.
İncitmeyelim,incinmeyelim.
Vefâ ile…

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.