GİTTİ

Lavinia gitti.
Mona Roza da öyle
Ve tüm şiirler eksik kaldı
Bulutlardan kan damladı şakaklara.
Bir şair bir köşede ağladı.
Şehrin tüm sokakları
Aynı mısrayı okuyordu
“Sonra sen göğe baktın, arşı kaplamak istedim”
Kalıntılarını gizledim derinlere
Kalbimde sana ihanet eden bir aşkın.
Gözlerinden kaçırdım gözlerimi
Sustum usulca
Bir devin yumruğu kadar
Koca bir delik var kalbimde
Hani belki bir öpsen
Kapanacak
Kapanmayacak olsa da öpsen
Dudaklarım da bir hasretin kuraklığı var
Yağmur olup üstüme yağsan
Bu karanlıklardan aydınlığa kaçasım var
Sana kal diyemem
Git Lavinia diyesim geliyor
Çünkü
Gitmek isteyince;
Kalmanın anlamı kalmıyor

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.