Zemheri Kış

Bir aralık doğmuşum işte,
Sonrası hep bir soğuk.

Isınmam Eylül’ü bulur,
Bu amansız gidişle.

Ve yokluğunu diyorum
Zaman-sızım;

Bir mevsime benzetsem,
Bu “zemheri kış” olurdu.

Bilmem bilir misin?
Çetindir bu ağrı-nın soğuğu.

Her gecesi,
Bir yıl mesâbesinde sanki.

Gelişinle gelir ancak,
Bahar ve mavi.

Bir yıldız çiçeği,
Yahut hüsnü-yusûf misâli.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.