Hayat Perdesi

Karanlık yollardan geçiyoruz sevgilim,

Devler, canavarlar, yıkık binalar, yanan diyarlar.

Uzak ülkelerde ağlayan kadınlar,

Sahile vuran cansız yavrular.

Atılan kahkahalar kadar ses çıkarmıyor bombalar.

Dünya sağır sevgilim,

Dünya sığır.

Yaşıyoruz sevgilim,

Zamana ve mekâna uzak bir şekilde;

Platon’un Ütopyasından geceyi seyrediyoruz.

Çok inanıyor, az seviyor,

Tebessüm etmiyor, gülümsemiyoruz.

Sokak çocuklarının başını okşamıyoruz mesela,

Önemi olmayınca, önemsemiyoruz.

Karabasanlarla yatağa giriyoruz her gece,
Üzerimizde çocuk cesetleriyle uyanıyoruz.

Aldous Huxley’in dediği gibi:

Belki de bu Dünya başka bir gezegenin cehennemidir.

 

Tanrı öldü demişti Nietzsche.

Buda mı?

Az yağmurlu bir Paris akşamı,

İhtilal oluyor sevgilim.

Bak, Roma yanıyor,

Neron çıldırmış olmalı.

 

Sen bana gülüyorsun;

Kelebekler koloniler kuruyor midemde,

Savaşlar sona eriyor,

Papatyalar çıplak kalmıyor mesela,

Hardal gazı solumuyor insanlar,

Her metrekareye bir ceset düşmüyor.

Sen bana gülüyorsun;

Dünya güzelleşiyor.

Ben sana şair oluyorum;

Çocuklar gülüyor.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.