Bugün Gökyüzünden Kalbe Bir Çocuk Daha Düştü

Ellerimiz saç tanelerinin üzerinde gezinirken dokunulan taneler kalbimizde sevgiyi düğümleştiriyordu. Saflık ve inceliğin sembolü olan çocuklar gözleri aracılığıyla kötümser katmanlarımızı aydınlatıyordu. “Küçük şeylerden huzur ve şükür nasıl olur?” sorusundaki  cevabı bir öğretmen edasıyla öğretiyorlardı mutluluklarıyla. Sağa ve sola koşuşturuyor gördükleri abi ve ablalarına “ Hoş geldiniz “ cümlesini kuruyorlardı. Hayatımda hiç bu kadar hoş geldiğimi düşünmemiştim bunun bile farkına vardırıyorlardı. Burası “ilkokuldu”, burası “yardıma muhtaç olarak gidilen okuldu”; yalnız burası “asıl yardıma muhtaç olanların bizim olduğumuzu, onlardaki huzuru, inceliği ve saflığı görünce anlamlandırdığımız okuldu”.
Resim atölyesinde her birine ebru sanatı yaptırırken aralarından biri daha fazla dikkatimi çekmişti. Ona ebruyu yaptırırken, utangaçlığından gözlerini sanki yerçekimine bırakıyor gibi aşağıya indirişi, fırçayı tutuşu ve boyaların yayılışı hepsi yazılmış bir kaderin göstergesiydi. Bütün çocuklarla yapılan ebrunun kitresine gözlerimden bu sefer daha fazla düşmüştü mutluluk ışınları.  O çocuğun adı Eslem idi. Ebru sanatını çocuklara yaptırdıktan sonra bahçede yüzünde ablalarından kalan kırmızı boyayla çizilmiş kalp ve yıldız varken gördüm onu. Yanına ilerledim ve dedim ki sarı saçlı Eslem’e “ Ablaların benim yüzümü boyamıyorlar büyüğüm diye ve ben yüzümü boyatmak istiyorum. Sen benim yüzümü boyar mısın?”.  Yardımseverliğiyle ünlü çocuklarımızdan biri olan kırmızı tokalı Eslem hemen kafasını olumlu şekilde salladı. Koşarak getirdiğim kalan siyah ve sarı boyalarla alnıma çiçek ve yanaklarıma da siyah kalp çizmişti ve bu emek çok güzel olmuştu.

Şimdi bu bir tevafuk mu acaba diye düşünüyorum. Çünkü Eslem bana şuan en büyük şeyi anlatmıştı; “İnsanların alınlarında yazılan maskeleridir, çiçeklerle bürünmüş gibi görünürler aslında yanaklarına bakarsanız utanma duygusundan yoksun olduğunu anlayıp aslında çiçeklerle değil siyah bir tabakayla kaplanmış olduğunu idrak edersiniz” demek istiyordu. Yine bir çocuk bize çok şey öğretti.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.