DERTLİ KALEMİMDEN HASRET NAĞMELERİ

Kağıt özlem duyuyor kalemime, onlar birbirine aşık bense onların aşkında bir perde.

Tutsağım sevdalarına. Kürdî sazsemaîsi çalarken gidip geliyor gözlerim, başım; bir ileri bir geri.

Dünyanın en güzel şiirini yazmak isterken en güzelin aslında bir yok oluş olduğunu anladım. Şiirin ta kendisi oldum sonra. Kalemim yine dargın yine küskün bana. Kızıyor onları buluşturmadım diye. Bakışamadılar tabi uzun uzun. Halini hatırını soramadı dertli kalemim. İçini döker gibi akıtamadı mürekkebini çok sevdiği kâğıda.

O da şu bizim sînesi geniş yiğitler gibi renk ayırt etmez hiç. Siyah olsa rengini değiştirir beyaz tarafıyla yazar, beyaz olsa siyah tarafıyla yazar.

Aşka dâir sazsemaîsi çalıyor ya! En sevdiği…

Sonrası işte ben dayanamıyorum onları böyle izlerken. Sanki gözlerimden değil de böyle kalbimden ılık ılık bir şeyler aktığını hissediyorum. Usta bir müzisyen kanuna nasıl dokunuyorsa usul usul öyle gibi işte…

Kalem diyordum kalem.

Ne de olsa bütün aşklara şahit olan kenarları yakılmış bir kâğıt bir de kalem.

Kimi defalarca denenmiş buruşturulup bir kenara fırlatılmış bir mektup. Ne diyeceğine karar veremeden. Sevgili diye mi yoksa cânânım diye mi başlasam deyip karar verememiş, atmış öylece. Kimisi de uçak yapmış, komşu kızın penceresine uçurmaya çalışıyor. Kalemim gülüyor. Ucuna bir balon bağlayıp gönderse daha güzel uçar diyor belki de. İşte böyle olurken her şey kendince, ben de izliyor, bakıyor ve hüzünleniyorum kendimce.

Gitmelere gurbet, kavuşmalara vuslât demişler. Peki, ben gönül yaram kabuk bağlarken ne demeliyim ona? Gel kalemim gel de akıt ızdıraplı mürekkebini bu gece. Masum aşk çaladursun plakta. Şöyle demli, şekersiz birer çay içsek gelsen de. Ama bak, kış gecelerinde gel olur mu? Hem içimiz ısınsın, hem de kış geceleri uzun olur, doya doya sohbet ederiz seninle keyfimizce. Ellerimi tut, birbirimizin ellerini ısıtalım küçüklüğümüzdeki gibi. Şarkılar söyle kadife sesinle. Ruhuma bir ruh üfle. Dağılsın gecenin efkârlı karanlığı, neş’e gelsin gözlerimize. Bak, ısındık bile. Hayali bile güzeldi. Ah be dertli kalem!

Sinedekileri döktü bile, yaktı bile, dağıttı yine beni bu gece de.

İyi geceler güzel âşıklar, kalemler ve kağıtlar, âşıklar ve aşkı bulmaya çalışanlar…

Şunlar da hoşunuza gidebilir

YAŞAR

KLASİK YONTMA

Tarifsiz Adımlar

HÜZÜN İSTASYONU

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.