YALNIZLIK

Bir rengi var mıdır yalnızlığın, ya da bir kokusu hiç düşündünüz mü?

Son günlerde yoğun hissettiğimiz duyguların başında geliyor yalnızlık denen duygu.

Sağıma baktım, soluma baktım. Bir şarkının nakaratını gibi tekrar eder gibi tekrar ediyor herkes, beni kimse anlamıyor yapayalnızım diye. Sahi anlamak mıdır zor olan, yoksa anlaşılmak mı? Kişilik kalıbımızda en çok hangi taraf ağır basar hiç düşündük mü? Hiç aklınıza geldi mi anlaşılmak için anlamanın sırrına vakıf olmak gerektiği, iğneyi başkalarına batırmanın verdiği acıyı, kendine batırmayı öğrendiğin zaman zorlaştığı?

Zaman içinde kaybolup gitmektir biraz da yalnızlık. Kalabalıklar içinde sol yanının seninle olmamasıdır aynı zamanda. Bir tarafın eksik olması ve yerini hiçbir şeyin dolduramadığı bir duygudur yalnızlık. Aynı yolda yürümeye azmettiğin yol arkadaşların tarafından tek başına bırakıldığın yerde bekler seni sessizce. Hatta aynı davada, aynı ruhta hayatını birleştirdiğin, aynı yastığa baş koyduğun yol arkadaşın senin gözünden akan yaşın sebebini bilemiyor ve silemiyorsa yalnızsın. Aynı evde neşet ettiğin annen, baban, kardeşlerin bile duygularına dokunamıyor temas edemiyorsa işte o zaman sarıp sarmalar seni yalnızlığın.

Bir renk ararsın ve onunla özdeşleşsin istersin. Bir kokusu olsa da çeksem içime bir “Oh” desem dersin, yalnızlığımı bastıracak. Çeksem içime ve dinse tüm acılarım, bastırsa tüm hasretlerimi diye düşünürsün.

Ama yoktur bunun ilacı ya da öyle düşünürsün. Ta ki bu hali sana hediye edeni fark edeceğin ana kadar. İşte orada çözülür düğüm.

Yalnızlığın içinden geçilir ve hakiki “dosta” erişilir.

Ve bu dost her daim seni bekliyordur aslında anca fark edersin. Yar olur sana yaren olur. Sana senden yakın, senin onu sevdiğinden daha fazla seviyordur seni. Yaratılan her şeyi emrine amade kılmıştır da sen görmemişsindir perdeli gözlerinle.

Hadi o zaman ne duruyorsun ovala gözlerini, at üzerinden uyku mahmurluğunu ve niyet et sadece. Bırak kendini onun rahmet iklimine ve arkadaşlığına. Kendine rehber et, ne olur tut ellerimden beni bana bırakma diye yalvar yakar adeta. Tut ellerimden tut ki edemem sensiz de ve inle gecelerde. İşte o zaman yalnızlığın Sana vermiş olduğu hediyeye ulaşırsın hem de bir daha kaybetmemecesine. İşte o zaman yalnızlığına ulaşmaya çalış seni ulaştıracağı en sevgili yare, sırdaşına ve arkadaşına.

 

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.