BİR HASTANE KÖŞESİNDE

İşte tam da buradayım, ümidin bittiği yerde,
Saat vurdu on ikiyi, gözlerimse bekliyor sabahın seherini.
Ne telaş var ortalıkta, ne koşuşturma, ne de bir endişe,
Sıkışmışım bir hastane köşesine, yazıyorum sözcükler döküldükçe.

Düşünüyorum, çokça düşünüyorum “Niye?” diye,
Düşündükçe batıyorum, boyluyorum çukurun dibini.
Aklım kör karanlıklarda kayboluyor, kalbim alev alıyor kor ateşlerde,
Bir ben var diyorum ama benden eser yok bu hastane köşesinde.

Neredeydik, ne hale geldik diye sorguluyorum tüm gece,
Bulutlar bile gürlüyor, hava durmadan püskürüyor koyu sisini.
Durmadan çalıyor zihnimde, o keskin sesli kemençe,
Ahh, ah… Ne umutlar söndü bu hastane köşesinde.

Ne uyuyabiliyorum ne de uyanabiliyorum bu yerde,
Bir an önce diyorum, yerine getirebilsem bu üstüme düşeni.
Saatler geçmiyor, akreple yelkovan küsmüş bana bu gece,
Zamanı biraz ileriye alabilsem keşke, bu hastane köşesinde.

Uzaklardan bir ayak sesi geliyor, giderek yaklaşıyor sessizce,
Doktor yorgun sesiyle söylüyor gitme vaktinin geldiğini.
Ağır aksak kalkıp, derin bir nefes alıyorum olan gücümle,
Acılarımı alıyorum ama tüm anılarımı bırakıyorum bu hastane köşesinde.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.