Bir Ölünün Şiiri

Yıldızsız gecelerin ellerinden tutan şiir…
Karanlıkta kaybolur insan sesleri.
Her göz derin bir uykuda.
Şiirler uyumaz değil mi anne?

Lacivert göğün yıldızsız aydınlığı;
Şiir…
İnce belli bardaktan içilir her mısra.
Ruhun dertli yanlarına merhem…

Bir ölünün ruhu var bedenimde
Yaşamak bana göre değilmiş de
Bundan sebep
Şiiri seçmişim gibi…
Hayatın gailelerini şiirle aşmışım gibi

Şiir…
Ellerinde bir avuç deniz kumu biriktirmiş
Adını fısıldıyor tüm sahil rüzgarları
Akıyor, akıyor zaman
Tek tek azalıyor ömrümden yıllar

Bir ölünün ruhunu taşıyorum
Ağır geliyor, ağır.
Nefes değil, şiir alarak yaşıyorum.
Yine de her gün
Bir önceki geceden daha fazla
Ölüyorum.

Şunlar da hoşunuza gidebilir

ISKARTA HAYAT: SON SEFER

Taştan Öte

YAŞAR

ESMAR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.